De jongeman in dit filmpje laat zich een bril tatoeëren voor de Never Hide-campagne van Ray Ban. Geniaal of ronduit verwerpelijk? Wij geraken er niet zo uit in 1-2-3. Oordeel zelf.

De foto’s kan je hier bekijken.

Wanneer je standhouder bent op een beurs, doe je je uiterste best om je te onderscheiden van de massa. Je wil dat de mensen JOUW stand bezoeken en dat JOUW product/dienst in het oog springt.

Tijdens de 2009 Frankfurt Book Fair bedacht de boekenhandelaar Eichborn wel een heel leuke manier om zijn stand onder de aandacht van het publiek te brengen. Hij kleefde kleine bannertjes aan vliegen die door de beurshal vlogen. Het resultaat kan je hieronder bekijken:

Bron: mashable.com

Waar creatieve gensters rondvliegen, liggen copycats op de loer. Ja, helemaal zélf gevonden ;-). Toch is dit niet altijd evident. Het bewijs ? De talloze ‘recyclages’ en ronduit schaamteloze diefstallen in de muziek, in de kunst- en modewereld, in de literatuur. En in reclame, natuurlijk.

Joelapompe

Copycats in de reclamesector kunnen maar beter op hun tellen passen. De website Joelapompe verzamelt al sinds 1999 reclameconcepten die frappante gelijkenissen vertonen. Deze advertising-twins zijn netjes onderverdeeld in categorieën:  TV & Viral, Guerrilla, Print & Outdoor en Design & Digital.

Great minds ?

Dé vragen die mij bezighouden: is dit het werk van vieze vuile pikkendieven ? Is het een geval van ‘great minds think alike’ ? Of werden de bedenkers — onbewust — beïnvloed door het origineel ? Hoe dan ook: sommige advertenties lijken net iets té veel op elkaar om toevallig te zijn.

Hier vind je tal van voorbeelden.

Het Afrikaans zal voor ons — Nederlandstaligen — altijd wel een beetje ‘koddig’ blijven. Maar toegegeven, stiekem ben ik wel jaloers op zoveel taalcreativiteit. Of wat dacht je van verkleurmannetjie (kameleon), bedorwe brokkie (verwend kind) en plaatjoggie (dj). Kan het nog mooier ?

Internetjargon

Ook het internet ontsnapt niet aan Zuid-Afrika. Op schrijvenvoorinternet.nl hebben ze even rondgeritst (gesurft). Het resultaat ? Een schitterend lijstje met Afrikaans internetjargon. Dit zijn alvast mijn ‘toppertjes’:

• Tuisblad – Homepage
• Webwerf – Website
• Kortpad – Shortcut
• Inprop – Plugin
• Stippels per duim – Dots per inch
• Gemorspos – Junk mail
• Varkpos – Spam

De rest van het lijstje vind je hier.

Zweefteef

Ken jij nog zo’n heerlijk Afrikaans woord ? Zet het hieronder ‘in reactie’ en laat ons meegenieten. En nee, zweefteef is niet het Afrikaanse woord voor stewardess.

Adverteerders zijn al langer op zoek naar reclamemedia die traditioneel geen mediadragers zijn. Om origineel te zijn, maar ook omdat het opvalt. Achterzijdes van vrachtwagens, melkkartons, voetpaden, … Vooral deze laatste wordt wel eens meer gebruikt te laatste tijd. Met een sjabloon en een hogedrukreiniger ben je al een heel eind weg. Al dan niet met toestemming van de betreffende stad of gemeente. Hoe vuiler de stad, hoe langer de boodschap natuurlijk zichtbaar blijft. CURB, een Brits agentschap, gespecialiseerd in campagnes met natuurvriendelijke materialen, heeft hier een oplossing voor gevonden: zeewater. Gewoon wat zeewater sproeien over je sjabloon en klaar is kees ! Zout zeewater verdampt immers veel langzamer dan gewoon water waardoor de boodschap tot twee uur zichtbaar zijn. Knap gedaan jongens !

Contextual advertising … het is niet de eerste keer dat er over geschreven wordt op de CandyBlog. Ook nu is er zeer ongelukkig – en ongepland – een verband tussen artikel en advertentie. Helaas komt het vaker voor dat de inhoud botst in plaats van versterkend werkt. Zoals hieronder.

Nochtans kan dit technologisch zeer eenvoudig verholpen worden. Het probleem is o.a. dat content van nieuwssite en banners zelden ‘tags’ of sleutelwoorden bevatten, waardoor het simpelweg niet mogelijk is te weten wat IN het artikel staat. Zonde. Bedenk maar even hoe doeltreffend advertising zou zijn als de context wél als een schoentje past.

Het gaat niet zo bijster goed met de krant, ook niet in Nederland. Dalende bereikcijfers en advertentie-inkomsten zorgen ervoor dat heel wat dagbladen in moeilijkheden (dreigen te) raken. In een poging om die negatieve evolutie te doorbreken heeft de Tijdelijke Commissie Innovatie en Toekomst Pers (de commissie Brinkman) in opdracht van de Nederlandse regering onderzoek gevoerd naar mogelijke alternatieven.

Vandaag stellen ze hun conclusies voor (het volledige rapport kan je hier downloaden). Ongetwijfeld één van de meest opvallende suggesties is een internetbelasting, waarbij ieder gezin jaarlijks (tijdelijk) €2 bijdraagt aan een fonds dat investeert in innovatieve krantenprojecten.

Heel wat internetgebruikers voelden zich gestraft en reageerden negatief op de suggestie. Cultuur-minister Plasterk heeft echter al laten weten niet in de belasting te geloven, voorlopig zal het dan ook bij een suggestie blijven.

Budhi.nl zag deze week het levenslicht. Budhi bestaat uit blogs van vrouwen die schrijven over hun belevingen over liefde, mode & beauty en bewustwording. Een communitysite van Sanoma Nederland voor vrouwen van 25 tot 40 jaar. Geen wereldschokkend nieuws als je bedenkt dat er wel meer van die platformen bestaan. Diezelfde Sanoma lanceerde zelfs, nota bene, amper 2 weken geleden Yunomi.nl… Een community site voor vrouwen ! Natuurlijk ! Onderzoek zou uitwijzen dat 46% van de Nederlandse vrouwen graag dagelijks meer tijd voor zichzelf willen, wat vertaald werd in online vrouwenplatformen. Beide sites leggen nadruk op inspiratie, bij Budhi op spiritueel vlak, terwijl bij Yunomi de praktische kant meer belicht wordt.

Wat mij vooral inspireert aan Budhi.nl, is de oprichtster zelf. Marjolijn, een 27 jarige vrouw, die op zoek was naar haarzelf, maar dan wel op hoge hakken en met make-up.

Uit haar dagelijkse portie leesplezier Elle, Viva en Mind Magazine, ontsproot de idee achter Budhi.nl. Een business plan, en via via een gesprek met Sanoma Nederland, leidde tot de oprichting van de vrouwensite.

Mooi toch? Zeker als je bedenkt dat een idee vaak al sterft, omdat het net blijft bij die éne bedenking.

Of mannen zulke platformen boeien? Collega Piet werd getipt via collega Daniël, én wees me op het bestaan van de site…

Mediatraining … oftwel de confrontatie met jezelf. Elk interview kan makkelijk beoordeeld met een individuele SWOT-analyse. Zeker tv-interviews met een camera op je gezicht. Het toeval wil dat we zowel bij NOCUS vorige week een mediatraining hebben georganiseerd (waarvoor dank Greet) als dat ik  vanmiddag zelf een kort proefinterview moest afnemen dat kadert in een cursus van Johan Op De Beeck. Dat legt meteen lekker de vinger op de pols. “Niemand is echt rampzalig” hoor je dan zo’n trainer zeggen, terwijl je zelf wel iets anders denkt. Gelukkig leer je bij elke gelegenheid weer wat bij en krijg je meer tips dan je kan onthouden. Vandaar deze blogpost. Vooral voor mezelf ;-)

Vijf tips door Johan Op De Beeck:

1. Voorbereiding, voorbereiding, voorbereiding: zorg dat je je boodschap altijd duidelijk klaar hebt (voor het geval dat);
2. Het is JOUW boodschap: jij bepaalt wat mensen moeten onthouden, buig de vraag om naar je boodschap in je antwoord;
3. Cut ! : heb je last van concentratieverlies of het gevoel dat je het verhaal niet goed verwoord hebt, vraag gewoon om even te stoppen. Dit is volstrekt normaal;
4. Evenwicht = vertrouwen: zet je lichaam (en hoofd) in balans, ga niet ‘waggelen’ … beweging wordt geïnterpreteerd als onzekerheid, onbetrouwbaar. Hetzelfde geld voor de ogen. Focus op de interviewer, niet op de TL-lamp boven je hoofd. Met je handen of armen mag je dan weer alles doen … behalve kruisen en wellicht in de neus peuteren;
5. Timing: zorg voor eigen tempo in jouw antwoorden. Kort waar het kan, langer waar het moet. Jij bepaalt het ritme.

Tot slot heb ik vooral onthouden dat elk interview beter zal gaan dan het vorige. Ervaring is meester. Nu nog voor nieuws zorgen ;-)

Kunstenaar en activist Evan Roth haalt weer eens uit met zijn nieuwe guerrilla-actie. Voor deze straatactie bracht hij stickers aan in winkels en in tijdschriften met daarop de provocerende boodschap: ‘Available online for free’.

Het is natuurlijk maar de vraag of de kritische boodschap die de kunstenaar wil uitdragen wordt begrepen , en niet aanzien wordt als een vrijgeleide om illegaal te downloaden.