Geplukt uit de dagelijkse waanzin van de copywriter: is het een fantastisch 24 inch flatscreen of een fantastische 24 inch flatscreen ? Het tweede ? Goed zo, je taalgevoel laat je niet in de steek. Maar: weet je ook waarom ? Mmmm …

Een virtueel bezoek aan de taaldatabank van VRT schept klaarheid: “In de regel krijgt een bijvoeglijk naamwoord vóór een zelfstandig naamwoord altijd een -e. Behalve bij onzijdige woorden in het enkelvoud met een onbepaald lidwoord.” Dus: een mooi paard, maar het mooie paard.

Is hiermee de kous af ? Niet helemaal. Naast de basisregel zijn er de onvermijdelijke uitzonderingen voor de verbuiging van een bijvoeglijk naamwoord. Als het op doffe lettergrepen eindigt, in vaste verbindingen, in officiële benamingen, enz. Tenslotte heb je nog die met een betekenisverschil: een knap pianist is niet hetzelfde als een knappe pianist. Al wil hij nog zo graag.

Het Nederlands. Vermoeiend, maar o zo boeiend, mijnheer.

Iedereen die af en toe een stukje schrijft, kent de gevreesde writer’s block. Duurt bij mij meestal zo’n dag of 3 – 4. Om dan weer voor enkele maanden te verdampen in het donkere niets. Vreemd fenomeen. Zo mogelijk nóg vreemder is de minder bekende reader’s block. Korte omschrijving: je hoort van een boek, bent razend enthousiast, koopt het, … om het boek vervolgens weken, maanden, zelfs jaren niet te openen. Ook ik beken schuld. Heeft véél te lang bij mij op de boekenplank stof vergaard: De Ontdekking van De Hemel van Harry Mulisch. De voorbije vakantie — eindelijk — uitgelezen ! Heb jij ook zo’n boek waarop een reader’s block rust ? Welk literair werk blijft maar gesloten op jouw nachtkastje liggen ? Shoot !

Vorige week veilde eBay nog een compleet leven down-under. Sinds gisteren kan je jezelf de eeuwigheid in kopen. De 28-jarige Nederlander Henk van Straten heeft in zijn debuutroman Ik Ben De Regen nog plaats voor één personage. De hoogste bieder wordt door de auteur ingeschreven in het boek, aan de hand van foto’s en persoonlijke gegevens. En dus een beetje onsterfelijk. Kan tellen, als publiciteitsstunt voor zijn eerste pennevrucht. Hopelijk blokkeert de pen van de schrijver niet met zoveel plotse aandacht. De teller staat momenteel op 700 euro. Je hebt nog 9 dagen om te bieden. O ja, over het lot van je personage valt niet te onderhandelen. Onsterfelijk. Of onsterfelijk belachelijk. ‘t Is soms een dunne lijn.

Bijen zoemen. Water kabbelt. Zon schijnt. Allemaal eventjes minder belangrijk, nu de ‘Grote Vakantie’ is gestart. De Belgische exodus richting zon – zee – strand trok zich vorige week langzaam op gang. En introduceerde in één beweging een nieuw begrip in onze taal: luxespijbelen. Steeds meer ouders nemen hun kinderen al enkele dagen voor het einde van het schooljaar mee op vakantie. Reden ? Omdat reizen dan een stuk goedkoper is. De jonge vakantiegangers zijn daardoor wel een paar dagen ongewettigd afwezig op school. Niet echt correct dus. Maar voor een verrijking van onze woordenschat zien we alles door de vingers. Of toch veel.

Recente discussie met een vriend. Over de zin en onzin van een bedrijfsnaam. Draagt de juiste naam bij aan succes ? Of erger: aan falen ? “Nope”, volgens hem. “Een reputatie blaast een firmanaam pas écht leven in.” En maakt van een naam dus een naam. Mmm. Goed punt. Ik kan me voorstellen dat bij YAHOO! niet iedereen stijf stond van enthousiasme. Of Coca Cola. Begrippen die vandaag even natuurlijk bekken als ‘aap’ en ‘boom’.

Zijn er dan helemaal géén regels ? Toch wel. Enkele richtlijnen:

• Hij moet krachtig zijn. Onderscheidend. Ondubbelzinnig. En als het even kan: origineel.
• Op welke sector mik je ? Zoek een naam die jouw doelgroep aanspreekt. En die past bij de waarden van je bedrijf.
• Heb je ambitie om het buiten Vlaanderen te maken ? Zorg ervoor dat de naam in andere talen overeind blijft.
• Ga aan de slag met sleutelwoorden die voor jouw bedrijf essentieel zijn.
• Lijkt hij op die van de concurrentie ? Begin opnieuw.
• Te vermijden: nietszeggende afkortingen. Tenzij je E.V.L.N. BVBA ontroerend vindt.
• Doe de test: laat de naam een paar keer vallen. Bij verschillende mensen. Hoe reageren ze ? Waarmee associëren ze hem ?
• Controleer of hij nog beschikbaar is.
• Is de domeinnaam vrij ? Gelukkig besloot de Icann, het orgaan dat de top level domains regelt (.com, .be, enz.) dat de mogelijke suffixen binnenkort onbeperkt kunnen worden gekozen.
• Keuze gemaakt ? Deponeer de naam als de bliksem. Voor iemand anders ermee gaat lopen.

Maar — zoals zo vaak — wie niet van de platgetreden paden wijkt, belandt vaak met eenheidsworst. Heeft mijn kameraad dan toch gelijk ?

Kassatickets, stukjes omslag, een vergeeld naamkaartje, randen van reclamefolders, … Spot ik een paar cm² witruimte ? Dan kribbel ik ze vol. Met halve ideeën, goddelijke ingevingen en — mindere — hersenspinsels. Om de kleinoden vervolgens onherroepelijk te verliezen. Geordend in taal, chaotisch in de rest, heet dat dan.  Deze inspirerende t-shirt van designer Christian Moran is mij alvast op het lijf geschreven. Gedaan met zoeken en kwijtspelen.

Latijn mag dan morsdood zijn, Nederlands lééft. En hoe ! De taal ademt. Klopt. Schopt om zich heen. Toch zijn duidelijke, afgelijnde afspraken on-ont-beerlijk. Als copywriter besef ik dat als geen ander.

Mijn eerste ‘taalstrijd’ bij NOCUS. Zetten we vóór elk exclamatieteken (vraag- en uitroepteken) een spatie ? Of stopt elke zin met het leesteken ertegen ? Wakkere lezers van deze blog merken meteen welke schrijfwijze het haalde.

Maar hoe komen we tot deze beslissing ? Enkele argumenten pro spatie:

• Het verhoogt de leesbaarheid.
• Het geeft een zin expressie.
• Voor slogans en titels is dit al ingeburgerd in de reclamewereld. Logisch om dit ook in de bodytekst te doen.
• Engels, Frans, enz. In vele andere talen is de spatie ook behouden.
• …

Vaak is het dus geen kwestie van ‘juist’ of ‘fout’. Wél van consequent toepassen. Geen kakofonie en halfslachtige regeltjes, maar ondubbelzinnige afspraken. Als je merkt dat we in deze blog het exclamatieteken schrijven mét spatie, is dat dus geen fout. Maar een bewuste keuze. Tenzij we het vergeten. Maar dan maak jij ons daar ongetwijfeld attent op.

De Franse regisseur Stéphane Berla heeft een zeer knappe muziekvideo gemaakt voor Dionysos & Olivia Ruiz. Het album La Mécanique du coeur, waarop dit nummer te vinden is, is bedoeld als soundtrack voor het gelijknamige boek van Mathias Malzieu.

Het verhaal speelt zich af in 1874 en handelt over een jonge man wiens hart bij zijn geboorte vervangen werd door een klok en als gevolg daarvan geen liefde kan kennen. Interessant is dat het verhaal dankzij het internet en de artistieke visie van de regisseur zijn weg heeft gevonden naar het bureau van Luc Besson. Die heeft zich met zijn productiebureau geëngageerd om er een volwaardige bioscoopfilm van te maken.

Je kan de clip alvast hier bekijken.

Hou alvast je brievenbus in de gaten want de nieuwste editie van de CandyMaker, intussen al nummer 11, is de deur uit. Opnieuw met een boeiende mix van eigen cases, trends, interviews en een flinke portie NOCUS nieuws.

Veel leesplezier met deze historische CandyMaker, want het is de laatste die in deze vorm zal verschijnen …

Zoveel wijsheid voor zo’n kleine jongen … Wedden dat hij later voor een reclamebureau gaat werken ?