10.30 u. ‘s ochtends, Leuven. De blinkende kasseien kraken onder de vrieskou. Rik Torfs verwacht mij. Ik dwaal door de ‘catacomben’ van het Maria-Theresiacollege. Twintig minuten later vind ik de Professor kerkelijk recht achter zijn eiken schrijftafel. “Goed van u”, beoordeelt Torfs kurkdroog. Het interview voor de CandyMaker kan beginnen.
Techniekstress
Elk interview kent zijn portie stress. Niet — of meestal niet — voor het interview zelf, wél door de techniek. De laatste keer ging het ei zo na mis. Na 45 minuten met Frank Van Passel (regisseur De Smaak van De Keyser) bleek de mini-cassette van de dictafoon … leeg. Gelukkig wantrouwde ik het krakkemikkige ding voldoende om ook notities te nemen. Oef.
Gemoedelijke paniek
Deze keer zou het anders gaan. Rustiger vooral. Mijn wapen: een geleende iPhone, met ingebouwde dictafoon. Knopje wrijven, klaar. Schrijven onnodig. Tenminste, dacht ik. Mijn gerust gemoed sloeg bij thuiskomst al snel om in paniek. Wat bleek: ook deze keer had de techniek gefaald. Op de harde schijf: niks, noppes. Of zoals Apple het omschrijft: “iPhone owners continue to be affected by a bug in the device’s voice recording software.” Mooi is dat.
Benieuwd of we de ‘bug’ uiteindelijk ook hebben gevonden? U leest het in onze volgende CandyMaker. Of niet. Hoe dan ook, ik ga nooit meer de deur uit zonder pen en papier.
PS Nog geen abonnee van de CandyMaker? Abonneer u gratis!
11-01-2010 om 16:46 
Net zoals een luipaard ruikt techniek de angst van de prooi ;-)
Reactie van Nick D. — 11 januari 2010 20:53 @ 20:53
Dan ben ik een vogel voor de kat !
Reactie van Ken Houben — 12 januari 2010 09:29 @ 09:29